BÜTÜN DOSTLAR TOPLANDIK

NİHAVEND... HÜZZAM

Bana sorma artık, şimdi nihavend mi olur hüzzam mı ?... Çal işte bir şeyler.. Bende efkar zaten beş geçmiş, sen çal bir şeyler eski dostum, bilmem artık nihaved mi olur hüzzam mı ?
 Nasıl olsa ilk tınısı yetmeyecek mi bana? Gözlerim eski dost,  gözlerim biber acısı.. Dokunsan  düşecek ilk damlalar  dokunmasan ha keza...
 Biz ne zaman kuşanmıştık bu kocaman öfkeleri ? Nasıl da yakıştırmışız üstelik en delikanlı çağımıza... Mevsim ayrılıklarımız on yıllara dönmüşken ve kimisi öte dünyalara artık, gelip bir de hüzün duruvermiş yanıbaşına, çocuk hüznü koca adam halimize, dudağını büzmüş, bakışı çoook dalgın.. Bir saç okşamalık dargınlığı var yalnızca.. Toplanıp duruvermişler o kocaman öfkemizin yanına. Bundandır şimdi bu nihavent alıp gitmeler, bu hüzzam hali sürgün bedenlerimizin.. Hadi çal eski dostum..
 Evet haklısın, ne diyeyim haklısın işte... Bir zamanlar böyle değildi şarkılarımız. Hep bir ağızdan söylenirdi.. Ben de biliyorum ..Hadi gel yine söyleyelim..desem sana  şimdi , yine söyleyebilir miyiz ki ?
Her bir sözcük anımsatmaz mı en sevdiklerimizi?  Düğümlenmez mi boğazımız ? Gel biz yine hüzzam dinleyelim eski dostum, nihavent olsun...
 Yok hayır, burası sıcak değil.. Bilmiyorum neden buhar yapıyor gözlüklerin, sen onları eskiden de çıkartır çıkartır silerdin ama gözlerini kaçırmazdın böyle..Yine kaçırma...Ben onları helikopter takibinde gördüm eski dostum, ateş gibiydiler, sonra bir can alan dostun yarasına bakarken dehşettiler, sonra işkencede alaycıydılar, zincire bakarken,kelepçeye paslı demirlerine taş duvarların, mağrurdular. Ve hep çok sevdim.. Şimdi ucunda çırpınırken iki damla, ateş gibiler, yürek yarım, dehşetler, mağrurlar...Kaçırma...
 Yarın yolcusun eski dostum, benim karanfil hazır, emanetçim sensin...Adres belli, senin gözleri şenliklinin üç mezar öte yanı işte.. Selamımı ileteceksin, iyi olduğumu ve nihavent dinlediğimi artık hüzzama sardığımı...
 
Bana sorma artık, şimdi nihavend mi olur hüzzam mı? Çal işte bir şeyler